Sensemaking and organizing in Weick’s work

Sensemaking and organizing are often discussed as separate processes, yet Weick’s work shows how deeply intertwined they are.

This is one of the central themes in my new book Rethinking Sensemaking: Tools and Techniques for Organizing. It has been published by Palgrave Macmillan.

Over the coming weeks, I’ll be sharing content from the book, chapter by chapter, following the abstracts.

----- Nederlandse vertaling onderaan ---- 

Chapter 2: the evolution of Weick’s thinking

The second chapter examines the evolution of Karl Weick’s thinking on sensemaking.

Weick devoted more than fifty years of his working life to developing the ideas that form the sensemaking perspective. Over this period, his theorizing evolved in subtle, but significant ways. Scholars have described this as a movement from ‘sensemaking in organizing’ to ‘sensemaking as organizing’: a shift in emphasis from action to meaning, and ultimately to the integration of both.

In this view, sensemaking and organizing are not separate processes, but constitute one another. Both are ordering processes through which people engage the ongoing flow of organizational life, and neither can be fully understood in isolation.

The chapter traces this development by revisiting key works: The Social Psychology of Organizing (1979), Sensemaking in Organizations (1995), the widely cited article by Weick, Sutcliffe, and Obstfeld (2005), and the later essay ‘Sensemaking, organizing, and surpassing’ (2020).

Complex thinking

What emerges is a portrait of Weick as not only a careful thinker, but a genuinely integrative one; someone capable of drawing together disparate elements of human experience into a coherent, evolving framework. Any reading of his work must remain provisional for precisely this reason: the sensemaking perspective continues to develop as an open and dynamic set of ideas.

Rethinking sensemaking is available at all major bookstores and directly from Palgrave Macmillan. Individual chapters are also available directly from the publisher.

In my next post, I will turn to some of the major debates within the sensemaking perspective and how Weick’s work and that of others has been interpreted and contested.

More about the book and other posts

---

Sensemaking en organiseren in het werk van Karl Weick

Sensemaking en organiseren worden vaak als afzonderlijke processen gezien, maar Weick’s werk laat zien hoe nauw ze met elkaar verweven zijn.

Dit is een van de centrale thema’s in mijn boek Rethinking Sensemaking: Tools and Techniques for Organizing. Het is uitgegeven door Palgrave Macmillan.

In een serie deel ik de inhoud van het boek, waarbij ik steeds een hoofdstuk beschrijf.

Hoofdstuk 2: de evolutie van Weick’s denken

Het tweede hoofdstuk onderzoekt de ontwikkeling van Karl Weick’s denken over sensemaking, in het Nederlands het beste te vertalen als ‘betekenisgeving’.

Weick wijdde meer dan vijftig jaar van zijn werkzame leven aan het ontwikkelen van de ideeën die de basis vormen van het sensemaking-perspectief. In deze periode veranderde zijn theorievorming zich op subtiele, maar betekenisvolle wijze. Wetenschappers hebben dit beschreven als een beweging van ‘sensemaking in organiseren’ naar ‘sensemaking als organiseren’: een verschuiving in nadruk van handelen naar betekenis, en uiteindelijk naar de integratie van beide.

In dit perspectief zijn betekenisgeving en organiseren geen afzonderlijke processen, maar vormen zij elkaar. Beide zijn ordeningsprocessen waardoor mensen zich verhouden tot de voortdurende stroom van het (organisatie)-leven, en geen van beide kan volledig worden begrepen zonder de ander.

Het hoofdstuk volgt deze ontwikkeling door sleutelwerken opnieuw te bekijken: The Social Psychology of Organizing(1979), Sensemaking in Organizations (1995), het veelvuldig geciteerde artikel van Weick, Sutcliffe en Obstfeld (2005), en het latere essay ‘Sensemaking, organizing, and surpassing’ (2020).

Complex denken

Wat naar voren komt is een portret van Weick als niet alleen een zorgvuldig denker, maar ook een complex: iemand die in staat is uiteenlopende elementen van de menselijke ervaring samen te brengen in een coherent, evoluerend perspectief. Elke lezing van zijn werk moet daarom voorlopig blijven: het sensemaking-perspectief blijft zich ontwikkelen als een open en dynamisch geheel van ideeën.

Rethinking Sensemaking is verkrijgbaar bij alle grote boekhandels en rechtstreeks bij Palgrave Macmillan. Het is een wetenschappelijke uitgave, dus prijzig, maar je kunt ook individuele hoofdstukken aanschaffen of (als je wetenschapper bent) ernaar vragen bij de universiteitsbibliotheek.

In de volgende bijdrage ga ik in op enkele van de belangrijkste discussies en kritieken op het sensemaking-perspectief en hoe het werk van Weick en anderen is geïnterpreteerd en betwist.

Meer over het boek en de verschillende hoofdstukken lees je hier

Geplaatst in PhD, Rethinking sensemaking en getagd met organizing, sensemaking, Weick.