How sensemaking has itself become ambiguous

Sensemaking was meant to capture how we navigate ambiguity. Ironically, the concept itself has become deeply ambiguous.

Over the years, the sensemaking perspective has become increasingly fragmented. Scholars and practitioners have interpreted and applied the concept in divergent ways: is sensemaking primarily cognitive or social, retrospective or prospective? Are its outcomes coherence, action, identity, or simply ongoing ambiguity?

— Nederlandse vertaling onderaan —

Chapter 3: Critiques and Lines of Flight

In the third chapter of my book Rethinking Sensemaking. Tools and Techniques for Organizing, I review the prominent critique that has been targeted at the sensemaking perspective. I argue that the tensions in sensemaking reflect the evolution of Weick’s own thinking and deeper ambiguities within the concept itself.

As Sandberg and Tsoukas (2015) note, unless the core assumptions and foundations of sensemaking are systematically reviewed and critically scrutinized, its further development will remain diffuse. Without such scrutiny, there is a risk that sensemaking collapses into conventional cognitive models of interpretation, ill-suited to address the fluid and emergent character of organizational life.

4 Themes

The critiques on the sensemaking perspective do not reject sensemaking but expose its limits, blind spots, and under-theorized dimensions. From this review, four themes emerge:

• What is the meaning of sense?
• How does the sensemaking perspective treat process and time?
• What is the role of power?
• And where is the body in sensemaking?

Beneath these themes lie deeper concerns: persistent dualisms and implicit logocentrism. Together, these themes open promising new directions for rethinking sensemaking as an evolving, contested, and philosophically rich terrain.

Order Rethinking Sensemaking

Rethinking Sensemaking is available at all major bookstores and directly from Palgrave Macmillan:https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-032-11631-4
Individual chapters are also available directly from the publisher.

In my next post, I will develop a radical process ontology for sensemaking, drawing on James and Bergson, that takes the notion of time seriously.

This is the third post in a series of posts on Rethinking Sensemaking. More information and other posts can be found here.

---

Hoe sensemaking zelf ambigu werd

Sensemaking was bedoeld om te beschrijven hoe we omgaan met ambiguïteit. Ironisch genoeg is het concept zelf diep ambigu geworden.

In de loop der jaren is het sensemaking-perspectief steeds verder gefragmenteerd. Wetenschappers en managers hebben het concept op uiteenlopende manieren geïnterpreteerd en toegepast: is sensemaking primair cognitief of sociaal, retrospectief of prospectief? Zijn de uitkomsten coherentie, actie, identiteit, of gewoon voortdurende ambiguïteit?

Hoofdstuk 3: de kritiek op sensemaking

In het derde hoofdstuk van mijn boek Rethinking Sensemaking. Tools and Techniques for Organizing bespreek ik de prominente kritiek die op het sensemaking-perspectief is geuit. Ik betoog dat de spanningen in sensemaking de evolutie weerspiegelen van Weicks eigen denken en de diepere ambiguïteiten binnen het concept zelf.

Zoals Sandberg en Tsoukas (2015) opmerken, kan sensemaking zich niet verder ontwikkelen  als de aannames en grondslagen ervan niet systematisch worden herzien en kritisch onderzocht. Zonder een dergelijke kritische blik bestaat het risico dat sensemaking terugvalt op conventionele cognitieve interpretatiemodellen, die ongeschikt zijn om het vloeiende en emergente karakter van het organisatieleven te duiden.

De kritiek op het sensemaking-perspectief verwerpt sensemaking niet, maar legt de grenzen, blinde vlekken en onderontwikkelde dimensies ervan bloot. Uit deze analyse komen vier thema’s naar voren:

• Wat is de betekenis van ‘zin’ (sense)?
• Hoe gaat het sensemaking-perspectief om met proces en tijd?
• Wat is de rol van macht?
• En waar is het lichaam in sensemaking?

Onder deze thema’s liggen diepere vraagstukken: hardnekkige dualismen en een impliciet logocentrisme. Samen openen deze thema’s veelbelovende nieuwe richtingen voor het herijken van sensemaking als een evoluerend, betwist en filosofisch rijk terrein.

Rethinking Sensemaking is verkrijgbaar bij alle grote boekhandels en rechtstreeks bij Palgrave Macmillan: https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-032-11631-4. Hier zijn ook afzonderlijke hoofdstukken verkrijgbaar.

In mijn volgende bericht zal ik een radicale procesontologie voor sensemaking ontwikkelen, gebaseerd op het denken van James en Bergson, die het begrip tijd serieus neemt.

Dit is deel 3 in een serie van 8 posts. Meer informatie over het boek en de andere posts vind je hier.

Geplaatst in Blog en getagd met philosophy, research, sensemaking.